สวัสดีค่ะ กลับมาอัพบล็อกกันอีกแล้ว ไม่อยากพูดแล้วว่าดอง ถือให้มันเป็นเรื่องประจำของบล็อกนี้ไปเลยละกันนะ ฮะฮะ

ไม่ไหวแล้ว งานยุ่งจนอยากจะล้มลงนอนตายไปเลย

ตอนนี้อยากทำเอ้อระเหยอย่างไอ้เพนกวินตัวนี้มาก... อิจฉามันจริงๆ..

ช่วงที่ผ่านมาก็มีเรื่องวุ่นๆ เกิดขึ้นในวงการมากมาย ทั้งเรื่อง *TC... บี๊บ* แล้วก็ *คนเ..พ บี๊บ* แล้วยัง

*ค..นโดะ บี๊บ* อีก ... แล้วจะเซนเซอร์ทำไมวะ.. เรียกว่าเกิดคดีสาดโคลนกันจนเละไปทั่วบล็อก Exteen เลยทีเดียวเชียว

คืออันนี้อาจจะสายเกินไปหน่อยที่จะออกมาพูดแบบนี้ แต่เราว่าทั้งเราและหลายๆ คนที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ครั้งกระโน้น ล้วนแล้วแต่กำลังก้าวไปสู่สิ่งที่หวังว่าจะเป็นสิ่งที่ดีขึ้นในอนาคต ( แม้จะก้าวไปแบบล้มๆ ลุกๆ ก็เถอะนะ )

ไม่มีใครอยากจมปลักหรือคุมแค้นอยู่กับมันอีกแล้วค่ะ

* ย้ำอีกครั้งนะคะ นี่พูดถึงบางคนเท่านั้น คนที่ยังจงใจอาฆาตแค้นอยู่ก็มี แต่อย่ามาลากดิชั้นลงต่ำไปกับคุณเลยค่ะ *

เพราะงั้นการที่บล็อกที่มีความเสี่ยงต่อการจะทำความลำบากให้เวบมาสเตอร์จะโดนลบออกไปก็เป็นทางที่ดีที่สุดแล้ว ในความคิดของเรานะ

สำหรับคนที่อยากมาซิบถามเรื่องราวครั้งโน้น ครั้งนี้ และครั้งนั้นกับเรา ก็ขอให้รับทราบไว้ตรงนี้ด้วยแล้วกันนะคะว่าถ้าเราทำเฉยๆ ไม่ตอบ ก็เป็นเพราะเหตุผลข้างต้นและขี้เกียจพิมพ์ ขอขอบคุณในความเข้าใจของทุกท่านด้วยเน้อ

เอาล่ะ ว่าแล้วก็เข้าโหมดทำตัวดีมีประโยชน์ สนองนโยบายของเวบมาสเตอร์บ้าง ชักละอายค่ะ เขียนอะไรไร้สาระมาตั้งเยอะตั้งแยะ อยากทำอะไรตอบแทนสังคมบ้าง กร๊าก

วันนี้มาว่ากันด้วยเรื่อง - หอกฟรี - หรือ ฟรีแลนซ์ กันนะ

ที่อยากยกเรื่องนี้มาเขียนเพราะดูเหมือนตอนโน้นนนนนน เคยเขียนคอลัมน์เรื่องนักแปลลงนิตยสารการ์ตูนที่เจ๊งไปแล้วฉบับหนึ่ง ดูเหมือนจะเป็นคอลัมน์ที่นักอ่านให้ความสนใจกันเยอะ มีคนเมล์มาหรือแอด MSN มาถามรายละเอียดอยู่เนืองๆ ก็เลยจะขอเจาะลึกอีกรอบแล้วกันนะ

แต่คราวนี้จะขอเขียนอย่างละเอียดในแง่ของคนที่เรียนจบแล้วออกมาทำงานเต็มตัวเลยแล้วกันน่อ ฤดูเด็กเรียนจบพอดี

ใครสอบเอนต์หรือหางานอยู่ก็สู้ๆ เน่อ

- วิถีชีวิตฟรีแลนส์ - ไส้แห้งจริงหรือ ?

ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อน ว่า

- นี่เป็นบทความที่เขียนจากประสบการณ์ส่วนตัวของผู้เขียนที่ทำมาหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นหอกฟรีมา 3 ปีฝ่าๆ ซึ่งเป็นช่วงเวลาอันน้อยนิดมากมาย อาจมีความบกพร่อง ซึ่งเกิดจากความด้อยประสบการณ์ของผู้เขียนแต่เพียงผู้เดียว

- ผู้เขียนทำมาหากินเป็นหอกฟรีด้วยการใช้ความรู้ด้านภาษา ดังนั้นหากท่านหวังจะเข้ามาอ่านหาประสบการณ์จากการเป็นฟรีแลนซ์โปรแกรมเมอร์หรือสัตวบาล กรุณาข้ามไปได้เลย

- อาจมีถ้อยคำหยาบคาย ทิ่มแทงเจือปนบ้าง รับไม่ได้ก็อย่าอ่าน

- กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน

เอาล่ะ... จะเริ่มจากตรงไหนดีล่ะนี่..?

ขอเริ่มจากการหางานก่อนเลยแล้วกัน เพราะนี่ถือเป็นส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฟรีแลนส์ - ไม่มีงานก็อดตาย - ไม่มีงานก็ไม่มีเงินนะฮะ เป็นหลักการที่เข้าใจง่ายมากๆ

ทำยังไงถึงจะได้งานมาน่ะหรือ ?

อันนี้ขอบอกน้องๆ ที่กำลังเรียนอยู่ไว้ก่อน ( ไม่จำเป็นต้องอยากเป็นฟรีแลนซ์ก็ได้ ) ว่าให้ขวนขวายหัดทำงานกันไว้ตั้งแต่ตอนเรียน ช่วงราวๆ ปีสี่ตอนใกล้จบก็ได้ ไม่ใช่ว่าจบมาแล้วมีแต่ความรู้ติดตัวมาล้วนๆ แต่ค่าประสบการณ์เป็น 0 มันก็ลำบากอยู่เน่อ

พูดตรงๆ ถ้าพี่เป็นคนพิจารณาแจกงาน ระหว่างคนที่มีประสบการณ์โชกโชน แปลการ์ตูนมาแล้ว 5 ซีรี่ส์ แต่ได้ใบวัดระดับภาษาญี่ปุ่นระดับ 3 กับคนที่ได้ระดับ 1 แต่นั่งหน้าใสตาแป๋ว บอกว่าไม่เคยแตะต้องงานมาก่อนเลย ก็อยากจะเลือกคนแรกมากกว่าเหมือนกันนะ

เอาเข้าจริงๆ แล้ว ใบวัดควอลิตี้อะไรนั่นมันไม่ค่อยเกี่ยวหรอก ทำงานได้ดีหรือเปล่าล่ะ ทำงานได้ดีก็เอางานไปทำ

ซึ่งการพิจารณาว่าใครจะได้งานนั้น ก็ต้องขึ้นอยู่กับคุณภาพงานเป็นหลักอยู่แล้ว

ถ้าน้องมาสมัครแล้วทำตาใสปิ๊งๆ ใส่พี่ บอกว่า "ง่า ~ หนูไม่เคยทำมาก่อนเลยค่า ไม่เค้ยไม่เคยเลยจริงๆ นะ หุฮิ สงสัยพี่ต้องตรวจแก้งานหนูเยอะหน่อยแล้วล่ะ ดูให้หนูด้วยนะคะ งุงิงุงิ อิ๊อิ๊"

พี่ไม่ให้หนูผ่านนะคะ หน้าใสขนาดไหนก็ไม่ให้ ทำงานเอาเงินแล้วนะเฟ้ย ไม่ใช่เด็กฝึกงาน ถ้าเลือกได้ตูเลือกคนที่คล่องๆ เชี่ยวๆ ไม่ต้องเทรนกันมากไม่ดีกว่าเหรอ ถูกไหม ?

เพราะงั้นถ้าให้ดีรีบเก็บเกี่ยวประสบการณ์เอาไว้ตั้งแต่ยังอายุน้อยๆ เถอะนะ ถ้าทำพลาดก็ยังมีคนเมตตาว่าเป็นเด็ก แต่เร่งมือเข้าล่ะ วัยเยาว์มันไม่ได้อยู่กับเราตลอดไป.. ( เชื่อพี่เถอะน้อง พี่แก่แล้ว ที่พูดมาเนี่ยทิ่มแทงใจตัวเองมากเลยนะ.. )

ส่วนจะได้งานมายังไงก็ ก็ขึ้นอยู่กับการขวนขวายของแต่ละคนเน่อ

อันนี้จะขอยกตัวอย่างงานแปลการ์ตูนที่ต้องใช้ภาษาญี่ปุ่น ก็ต้องบุกสนพ.โลด เข้าใจว่าบงกชหรือสยามอินเตอร์นี่เปิดรับนักแปลอยู่เรื่อยๆ ก็ลองเข้าไปทดสอบตัวเองดูก็แล้วกันนะ ถ้ายังไม่ได้ก็ไม่เป็นไรนะ เราไม่มีอะไรต้องเสียอยู่แล้ว ถือว่าทดสอบตัวเอง

หรือถ้ายังไม่มั่นใจในฝีมือ ไม่กล้าฉายเดี่ยว ก็ลองเลียบๆ เคียงๆ รุ่นพี่หรืออาจารย์ดู ว่ามีงานอะไรให้ช่วยหรือเปล่า ซึ่งโดยมากมักจะมีอยู่แล้ว แต่ละคนงานเต็มไม้เต็มมือกันทั้งนั้น

อย่าเพิ่งไปพูดถึงเรื่องค่าตอบแทน เอาเป็นว่าทดลองหาประสบการณ์ดูนิดๆ หน่อยๆ ส่วนนี้ถือว่าฝึกตัวเอง เพราะมักจะมีรุ่นพี่หรืออาจารย์คอยประกบตรวจงานอยู่ ไม่ได้เงินเป็นกอบเป็นกำแต่ค่าประสบการณ์พุ่งพรวดๆ นะเออ

เอ่อ แล้วอะไรอีกดีล่ะ... เอาเป็นเรื่องคุณภาพงานและกัน

คือก็เข้าใจอ่ะนะ ว่าบางงานค่าตอบแทนมันถูกซะจนน่าเกลียด แต่ถ้าหลวมตัวเผลอไปรับมาแล้ว ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ตาม... ก็ขอให้ตั้งใจทำให้ถึงที่สุดแล้วกัน อย่าทำมั่วๆ ประชดประชันว่า เชอะ ค่าตอบแทนเท่านี้ ก็ได้งานคุณภาพเท่านี้ล่ะเฟ้ย มันไม่ถูกนะ ที่ผิดคือคนจ่าย ไม่ใช่ตัวงานนิ อย่าไปรังแกมันเลย

คือ วงการนี้มันแคบนะคะ นักพากย์ คนจ้าง สตูดิโอ บริษัท มันก็มีอยู่ไม่กี่เจ้า แล้วก็วนๆ กันอยู่แค่นี้น่ะแหละ

ถ้างานดี นักพากย์ คนตรวจบท คนอ่านก็จะแฮปปี้ แล้วชื่อกับเบอร์โทรมันก็ไปปากต่อปากเองนั่นแหละค่ะ

จริงๆ นะ ขอย้ำอีกรอบ อย่างน้อยจากประสบการณ์ที่เจอมา ที่ได้งานมาจุนเจือชีวิตอยู่ทุกวันนี้ไม่ใช่เพราะไปยื่นใบสมัคร ( แต่เพียงอย่างเดียว ) แต่เป็นการที่ชื่อถูกโยนกันต่อๆ ไป

พูดแบบนี้ไม่ได้หมายความว่าเราเก่งเน่อ เดี๋ยวจะเข้าใจผิด เทพๆ เหนือชั้นเรายังมีอีกมากมายก่ายกอง แต่พี่ๆ เทพๆ ก็จะมีงานเต็มมือมาก อารมณ์รับเข้าไปไม่ไหวอีกแล้วว้อย เราก็ได้งานที่เทพๆ เหล่านั้นรับไม่ไหวนั่นแหละมาทำ แหะแหะ

วงการนี้เปิดกว้างเสมอสำหรับคนมีความสามารถ ตั้งใจจริงและขยันขันแข็งนะคะ

อืมม์... อีกคำถามนึงที่เจอมามาก คือ "ค่าตอบแทนพอเลี้ยงตัวไหม"

ส่วนตัวเลยนะ สั้นๆ "พอ"

แต่อันนี้เราไม่สามารถรับประกันได้นะว่าจะพอสำหรับทุกคน ถ้ามีนิสัยเปลี่ยนมือถือทุกเดือน เที่ยวกลางคืนสัปดาห์ละ 3 วัน ต้องมี ipod pocket pc บลาๆๆ เป็นสมบัติติดตัว แบบนี้ก็บอกได้เลยว่าไม่พอค่ะ งานฟรีแลนซ์เลี้ยงคุณไม่พอ

แต่น่ากลัวงานอื่นก็จะไม่พอเหมือนกัน

ส่วนจะได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่นั้น...

ที่เคยเจอมาเลยนะ รุ่นพี่สุดเทพ พูดได้ 5 ภาษา จบปริญญาเอก เป็นล่ามประจำยูนิเซฟ เป็นหัวหน้าคุมทัวร์ ฯลฯ รายนั้นรายได้เดือนละหลายแสนค่ะ...

แต่นะ.. อันนั้นเป็นเคสที่หาได้ยากโดยแท้ เรียกว่ามนุษย์เดินดินแหงนหน้ามองกันตาปริบๆ ต้องอาศัยเวลาไต่เต้าหน่อยนะคะ กว่าจะไปถึงขั้นนั้น

จะได้ค่าตอบแทนเท่าไหร่ ก็ขึ้นอยู่กับความขยัน / ความสามารถส่วนตัว / ความยากง่ายของงานกระมังคะ มันมีหลายปัจจัยมาเกี่ยวข้องน่ะ ไม่อยากฟันธง

จากประสบการณ์ส่วนตัว บอกได้เลยค่ะ ว่างานล่ามเงินดีกว่างานแปลมากๆ เป็นล่ามวันเดียวได้เงินพอๆ กับแปลการ์ตูนหลายตอนอยู่ เอื่อ... พูดแล้วมันน่าน้อยใจจริงๆ...

แต่ที่อยากเตือนนักแปลหน้าใหม่เลยก็คือ รับงานจากใครให้ระวังค่ะ

ถามว่าระวังอะไร ก็ระวังโดนโกงน่ะซี่ ~~~~

เรื่องโดนโกงเงินนี่เป็นอะไรที่มาคู่กะชีวิตฟรีแลนซ์เลยมั้ง เหอะๆ แม้จนบัดนี้ รับงานเจ้าใหม่ทีไร ก็ยังเสียววาบทุกที

ย้ำอีกครั้งนะคะ จะรับงานอะไรจากใคร ถ้าเป็นไปได้ให้ลองสอบถามคนในวงการดูก่อน

ถ้าแต่ละคนเบือนหน้าหนี ทำหน้าเอือมๆ หรือออกท่าทำนอง "ไม่อยากพูด" แล้วเนี่ย ถอยห่างดีกว่าค่ะ เปอร์เซนต์เสี่ยงสูง หรือถ้าทำได้ก็ให้วางเงินมัดจำมาก่อนเลย

อย่าวางใจเพราะเห็นเขาเป็นคนเก่าแก่

อย่าวางใจเพราะเห็นเขาเป็นคนดัง

อย่าวางใจเพราะเห็นเขาเป็นแฟนพันธ์แท้

เจอมาทั้ง 3 กรณีจากคนละคนกันเลยค่ะ ไม่อยากคุย กร๊ากกกกก เดี๋ยวนี้ตูก็ชักเขี้ยวงอกเหมือนกันนะ ฮึ่ม แฮ่ ~

อืมม์.. อะไรอีกหว่า จริงๆ ตั้งใจจะเขียนเรื่องการเป็นนักแปลกับล่าม แต่ยิ่งเขียนยิ่งเริ่มออกแนวไม่เกี่ยวกันเลย เอาเป็นว่าอยากรู้อะไร ทิ้งคำถามไว้ก็ได้ค่ะ หรือถ้าจะกรุณาชี้แนะอะไรก็จะดีใจมากเลยนะ บอกได้เลยจ้า ตามสบายๆ

แล้วเจอกันบล็อกหน้าจ้า ~