2006/May/04

สวัสดีค่ะ เพิ่งเสร็จงานตะกี้สดๆ ร้อนๆ ปัดซีรี่ส์จบไปอีกเรื่องหนึ่ง แต่ไม่รู้สึกไหล่หนักน้อยลงเท่าไหร่เลย พอเสร็จมีคนเข้ามาทักให้ไปเอางานใหม่มาเสียบพอดี ฮ่ะๆ = ="

แต่นี่ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีของวิถีฟรีแลนซ์อีกเช่นกันค่ะ เย้ ~ มีงานแล้ว ตูไม่อดตายแล้ว เย้ ~ เย้ ~

... ส่วนจะเหนื่อยตายหรือเปล่าเอาไว้มองกันข้างหน้า... ไกลๆ...ไกลโพ้น..

ด้วยความดีใจมากที่ได้ปิดไปซี่รี่ส์หนึ่ง ตะกี้ก็เลยเขียนเลขชื่อตอนผิดไปหน่อย... ส่งไปแล้วมีเสียงปลายสายโทรมาบอก

"ไอ้จ๊อบ เรื่องมี 70 ตอนจบ แล้วเอ็งส่งอะไรตอน 79-80 มาให้พี่วะ"

กรี๊ดดดดด อยู่ดีๆ ก็เพิ่มโควต้างานให้ตัวเองอีกสิบตอนซะงั้นอ่ะ กรูว่าแล้ว.. ถึงว่าจำนวนตอนมันเยอะแปลกๆ ยังนึกกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่เลย "อืมม์.. ตูก็แปลมายาวเหมือนกันนะ โฮะโฮะโฮะ" ... ซะงั้นน่ะ... อุบาทว์...


ว่าแล้วก่อนจะเข้าเรื่อง ก็จะขออนุญาตตอบจดหมายของมิตรรักแฟนเพลง ผู้กรุณาแวะมาทิ้งคอมเมนต์ไว้ทิ้งกล่องน้อยๆ ข้างล่างนี่หน่อยนะจ้ะ

คือ... เราอยากหาทางตอบโต้กะผู้อ่านมานานแล้วน่ะนะ แต่ไม่แน่ใจว่าควรจะทำไงดี

ก. ไปตอบที่บล็อกเจ้าตัว ?

ข. เขียนตอบต่อที่คอมเมนต์ข้างล่าง ?

ค. หรือจะยกขึ้นมาว่าไว้ที่เอนทรี่ถัดไปแบบที่กำลังทำอยู่ตอนนี้ดี แล้วเค้าจะกลับมาอ่านไหมหว่า..?

ง. ช่างมัน ลูกผู้ชายย่อมไม่หันหลังย้อนไปขบคิดเรื่องอดีต ( - -" )

จ. ทุกข้อรวมกัน

ข้อ ง. ตัดทิ้งไป.. ( แล้วจะยกขึ้นมาพูดทำไม ) ส่วนข้อ จ. ตูก็ไม่เอาด้วยเหมือนกัน เหนื่อย.. เอาเป็นว่า ใครคิดว่าแบบไหนดีก็ช่วยออกเสียงไว้ด้วยเน่อ (^^)/

- มาสเตอร์แชมป์ เป็นเกียรติที่กรุณาแวะมาเยี่ยมเยือนที่นี่ค่ะ เห็นด้วยนะ เป็นฟรีแลนซ์บางทีเงินเดือนดีกว่ารับประจำอีก แต่ก็อย่างว่า มันก็ต้องดูกันที่สวัสดิการ + ความมั่นคงในระยะยาวด้วย แต่ยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้ง Exteen แห่งนี้ไปน้า

- น้องปุ๊ก รับจ๊อบควบกะทำงานประจำก็เวิร์คนะพี่ว่า ตอนนี้กะลังมุ่งๆ ไปทางนั้นอยู่เหมือนกัน เอิ๊ก..

- เท็นเละ แล้วครั้งหน้าจะมาว่ากันเรื่องล่ามกะการแปลต่อน้า กรุณาอดใจรอ.. แต่ไม่รู้จะคุ้มค่าการรอคอยเปล่านะ.. เหอๆๆ

- เบลล์จัง เราว่าตัวเองเป็นหอกก็ได้ ถ้าคิดจะเป็นอ่ะนะ ( เอ๊ะ เหมือนแอบหลอกด่ายังไงชอบกล ) ลองเอาผลงานฟิคไปเสนอสนพ.เซ่ ได้ลงพิมพ์ชัวร์ๆ

- รุนรุน รออ่านนรกซิ่งอยู่นะ เหอๆๆ

- แลนลี่ ( ฟังคล้ายๆ โลนลี่นะ ) หล่อนน่ะเรียนให้จบกะเอ็นจอยชีวิตในรั้วมหาลัยก่อนก็ได้ ชีวิตยังอีกยาวนานนัก

- จอนนี่จัง ประสบการณ์ทำงานน้อย แต่เรื่องอย่างเป็นแอดมินหรือช่วยเขียนโปรแกรมเกมโน่นนี่มันก็อ้างอิงในโปรไฟล์ได้น้า

- วิคุ เออ ตัวเองทำให้เรานึกขึ้นได้ว่าฟรีแลนซ์มันมีงานแบบรับออเดอร์เป๊ะๆ อย่างเรา กะฟรีแลนซ์ครีเอทีฟที่ต้องวัดจากความพอใจของเจ้าของงานอยู่เหมือนกันนิ ท่าทางจะเหนื่อยเอาเรื่อง.. มาตรฐานความพอใจของเรากับเจ้าของงานมันอาจจะต่างกันมากก็ได้นิ...

- เชฟห่ำตะวัน ...เออ...ตรูแก่... ส่วนเรื่องไอ้เมจิคคัลรินเนี่ยลืมๆ มันไปเหอะ เดี๊ยนลองทำแล้วมองหน้าตัวเองไม่ติดไปหลายวัน มันอุบาทว์โอ้วก็อดพระเจ้าจอร์จมากเลย.. ขอให้เดี๊ยนเป็นทุกข์กับมันคนเดียวก็พอแล้ว... ซิกๆๆ

และอีกหลายๆ ท่านที่ไม่ได้เอ่ยนาม ขอขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านและกำลังใจที่มีให้เสมอน้า ...เขิลล์ว่ะ.. แบบว่า ขอเขียนทิ้งไว้ตรงนี้และกัน ให้เจอตัวเป็นๆ เราคงพูดไม่ออก เอิ๊ก...


เอาล่ะค่ะ ว่าแล้วก็มาถึงหัวข้อในวันนี้ ( ซักที.. เกริ่นมายาวเหลือ )

ซีรี่ส์สยองขวัญที่อยากแนะนำในวันนี้ - นักสืบโลกวิญญาณ มุเก็น  - 夢幻紳士- ( Mugen Shinshi - แปลตรงตัว - สุภาพบุรุษ มุเก็น )

หน้าตาไม่คุ้นกันล่ะซี่ ฮะฮ่า เราก็ว่างั้นแหละ เพราะเรื่องนี้ยังไม่ได้พิมพ์เผยแพร่ในไทยน่ะ..

-- วิ่งหลบรองเท้าจากฝูงชน แล้วจะแนะนำทำเบื๊อกอะไรวะ -

ครือว่า... ที่อยากแนะนำเพราะมันเป็นผลงานที่สนุกมากเลยล่ะ ออกจะแนวมากด้วย ดูลายเส้นก็คงเดากันได้นะ แล้วนักเขียนเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นหน้าใหม่ในเมืองไทย..

อ.นักเขียนเรื่องนี้ชื่อ Takahashi Yousuke 高橋 葉介 ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ในเมืองไทยคือ "โรงเรียนพิศวง" 『学校怪談 』

คุ้นๆ กันยัง..?

ถ้ายังเอาไปชัดๆ อีกภาพ อิลลัสต์ฝีมืออาจารย์ทาคาฮาชิ

เรื่องนี้มี 15 เล่มจบ 5 เล่มแรกจะเป็นเรื่องสั้นแบบจบในตอน มีพระเอก...ตัวเอกชื่อยามางิชิ ซึ่งหมอนี่ก็จะพบเหตุการณ์ลึกลับแบบไร้เหตุผล ส่งให้ตัวเองหรือคนรอบข้างตายไปซะทุกตอน

...สนุกค่ะ...

ถามว่าสนุกตรงไหน ก็คงสนุกตรงความสยองขวัญแบบไร้เหตุผลของมันล่ะมั้ง อยู่ดีๆ วันหนึ่งคุณอาจจะเดินชนกำแพงที่มองไม่เห็น แล้วกำแพงนั่นก็ค่อยๆ บีบเข้ามาในอาณาเขตของคุณเรื่อยๆ.. เรื่อยๆ...แบบที่คุณไม่มีทางหนี..

หรือไม่อีกาก็อาจจะมาฟักไข่ในล็อกเกอร์ของคุณ แล้วพอไข่นั่นฟักออกมาก็มีเสียงเพื่อนคุณที่โดดตึกฆ่าตัวตายแล้วโดนอีกาจิกกินเนื้อศพไปดังอ้อยอิ่งออกมาว่า "อย่าลืมฉัน.."

แต่พอถึงเล่ม 6 โทนเรื่องก็เริ่มเปลี่ยนจากการปรากฎตัวของอาจารย์ประจำชั้นคนใหม่ "คุดัง คุคิโกะ" ( เรียกสั้นๆ ว่าคุกกี้ ) เธอเป็นแม่มด และก็รับจัดการปัญหาเรื่องผีสางวิญญาณของนักเรียนแบบคล้ายๆ กับครูนูเบนั่นแหละ ทีนี้ยามางิชิก็ไม่ต้องตายทุกตอนแล้ว และก็ในตอนนี้แหละ ที่นักสืบมุเก็นของเราปรากฎตัวเข้ามามีบทบาท

เขาปรากฎตัวออกมาในฐานะบรรพบุรุษของอาจารย์คุดัง คอยรับมือกับปัญหาที่เธอเกินแก้ และก็กลายเป็นแขกรับเชิญขาประจำ

แต่จริงๆ แล้วตัวเขาเองนั้นมีซีรี่ส์ของตัวเองที่อาจารย์ทาคาฮาชิเขียนไว้ตั้งแต่เมื่อเกือบ 20 ปีก่อน ซึ่งก็คือ "นักสืบโลกวิญญาณ มุเก็น" นี่แหละ

แต่ช้าก่อน เราไม่ได้จะแนะนำการ์ตูนจากเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อนให้ท่านอ่าน ...เพราะเราเองก็หาอ่านไม่ได้เหมือนกัน แม้จะอยากก็ตามทีเถอะ...

นั่นก็คือ อาจารย์ทาคาฮาชิเพิ่งจะรื้อเอาซีรี่ส์นี้มาปัดฝุ่นเขียนใหม่เมื่อปีที่แล้วนี่เอง ซึ่งถือเป็นเรื่องน่ายินดีมากค่ะ

มุเก็น มามิยะ ( 夢幻魔実也 ) นักสืบ (?) ผู้ปรากฎตัวพร้อมรอยยิ้มเฉื่อยชาและแววตาเย้ยหยันกึ่งเศร้านิดๆ

แต่ฉลาดเหมือนจะมองทะลุหัวใจคน มุเก็น ชื่อของเขาประกอบด้วยคันจิสองตัว 夢 ( ยูเมะ ความฝัน ) และ 幻 ( มาโบโรชิ ภาพลวงตา ) ซึ่งเขาก็ทำตัวเป็นคนที่ไขว่คว้าจับยากสมดังชื่อนั้น

แต่ถ้าหากคุณต้องการความช่วยเหลือ ขอให้นึกถึงเขา แล้วเขาจะปรากฎตัวขึ้นใกล้ๆ ตัวคุณพร้อมกล่าวคำแนะนำตัว

"ชื่อของผมคือมุเก็น มุเก็น มามิยะครับ"


เฮียแกเป็นนักสืบที่เซะซี่บาดใจมาก...

ตอนนี้ที่ออกมาทั้งหมดมีสามภาคคือ 「幻想篇」 ( ภาคมายา )

ภาคนี้สาวๆ น่าจะชอบ เพราะเฮียแกต้องรับหน้าที่คุ้มกัน "หนุ่มน้อย" คนหนึ่ง ที่เป็นโรคประสาทนิดๆ จากพวกญาติๆ หวังสมบัติที่เป็นโรคประสาทไม่แพ้กัน โรแมนติค / สยองขวัญ นิดๆ หน่อยๆ


「逢魔編」( ภาคเผชิญปีศาจ )  

ไอ้เผชิญปีศาจที่ว่านี่ไม่ใช่ว่าเฮียมุเก็นแกไปเจอะเจอปีศาจที่ไหนหรอก.. พวกภูติผีต่างหากที่ซวยมาเจอกับปีศาจหน้าเนื้อใจเสืออย่างมุเก็นคุงเข้า.. นี่เดี๊ยนไม่ได้ใส่ความเองนะ คนเขียนเขาโปรยไว้แบบนี้ .. ซึ่งอ่านแล้วก็เห็นด้วยสุดๆ พวกวิญญาณร้ายที่หลุดมาเจอเฮียแกเข้านี่ซวยจริงๆ โดนถอนทั้งขนทั้งหนัง...หมดคราบสิ้นไร้ใยปีศาจ


「冒険活劇篇」( ภาควีรกรรมการผจญภัย )

ยังไม่ได้อ่าน... ไอ้เล่มนี้น่ะ อยากอ่านมากกก เพราะเฮียแกออกมาในฐานะนักสืบหนุ่มน้อย ! โอ้ว หน้ายังใสปิ๊ง ตายังโตแป๋วบ้องแบ้วอยู่เลย แล้วหนูไปเจออะไรมาล่ะจ้ะถึงได้โตเป็นผู้ใหญ่แบบนี้..?

ส่วนผลงานอื่นๆ ของอาจารย์ทาคาฮาชิ ได้แก่


恐怖症博士 ( Dr. Phobia )

กลัวอะไรล่ะ..? คลินิคแห่งนี้จะรักษาโรคให้คุณเอง แต่ไม่รับรองผลหรอกนะว่ามันจะออกมาดีกว่าเดิม ซาดิสต์เอนด์ซะเป็นส่วนมาก เล่มเดียวจบจ้ะ

悪夢交渉人 ( Nightmare Negotiator)

( เล่มนี้หาปกไม่ได้ฮ่ะ ขออภัย )

อ่านมาถึงขั้นนี้เริ่มจับเคล็ดได้แล้วว่าคนเขียนชอบเล่นธีมเกี่ยวกับความฝันจริงๆ ตัวเองเรื่องนี้ชื่อยูเมะสึงุ วาตารุ (夢継 渉 = ผู้เหยียบย่างไปในความฝัน ) เป็นนักจัดการกับฝันร้ายของคนเรา เล่มเดียวจบอีกล่ะ


แถมท้ายเล็กๆ แฟนอาร์ทมุเก็นคุงกับอาจารย์คุคิโกะสมัยยังเอ๊าะ จากโฮมเพจคุณ Himu ค่ะ

ใครอยากอ่านผลงานดังกล่าว.. ที่ว่ามาทั้งหมดไม่มีพิมพ์ในไทยค่ะ ทั้งไพเรททั้งลิขสิทธิ์ ( ทำไมวะ !? ) เพราะงั้น.. ถ้าอยากอ่านก็แวะมาอ่านได้ที่บ้านข้อยและกัน แหะแหะ อยากหาสาวกเรื่องนี้เพิ่มจริงๆ ตอนนี้หัวเดียวกระเทียมลีบ...

ก่อนจบเอนทรี่นี้ อยากขอบคุณบุคคลสองคน.. ที่ช่วยให้เกิดเอนทรี่นี้ขึ้นได้.. คุณตาใจร้ายกับน้องเปรี้ยวใจ Angel13th ค่ะ

เพราะสัปดาห์ที่แล้วน้องโย ( ชื่อคอมพ์ ) ถึงแก่อายุขัยตายอนาถสตาร์ทไม่ขึ้น ก็ได้คุณตาใจร้ายกับน้องเปรี้ยวใจช่วยปหาซื้อของแล้วก็มานั่งประกอบคอมพ์ ลงโปรแกรมเบื้องต้นที่จำเป็นกับชีวิตให้ กว่าจะเสร็จคืนนั้นก็ล่อไปเกือบตีสี่ = =

...ทั้งเหนื่อยทั้งง่วงไม่มีแรงเก็บห้องแล้ว เลยนอนกลิ้งสลบไปทั้งที่ห้องแสนจะรก คืนนั้นนอนทับน็อตไปหลายตัว เล่นเอาปวดหลังสุดๆ.. ห้องก็ยังอยู่ในสภาพอยู่ยังไงอยู่ยังงั้นอยู่เลยแฮะ...เอื่อ... ก่อนจะเปลี่ยนธีมบล็อก เห็นทีควรจะเก็บห้องก่อนล่ะมั้งนี่..

สุดท้ายนี้เครดิตภาพจาก
www.amazon.jp
และ Official's website ของอาจารย์ทาคาฮาชิ โยสุเกะ สนใจติดตามผลงานอาจารย์หรือแวะไปดูภาพอิลลัสต์สวยๆ
ก็คลิกได้เลยเน่อ แนะนำๆ

ปล. เอนทรี่นี้เขียนยาวมากเลย.. เพราะงั้นเอนทรี่หน้าจะดองนานหน่อยก็คงได้ใช่มะ..? ชิมิเคอะ~ ชิมิเคอะ~ ชิมิเคอะ~



Comment

Comment:

Tweet