ตั้งแต่เกริ่นไว้คราวที่แล้ว ผ่านไปสามเดือนค่อยย่างกลับมาเขียนตอนแรก กี๊ซซซซ~~~
*ตั้งสติ* โอเค เราว่าพออายุมากขึ้นถึงระดับหนึ่ง ต่อให้ที่บ้านเดิมสุขสบายดีมีคนคลุกข้าวให้กินยังไงก็ตาม มันก็จะเกิดอาการครั่นเนื้อครั่นตัวอยากสร้างรังของตัวเองขึ้นมาบ้าง (อาการจะกำเริบเป็นพักๆ ตามเม็ดเงินในกระเป๋า)
ที่พูดนี่ก็ดูมาจากรอบข้างกับสภาพแวดล้อมด้วยล่ะนะ ตอนหาข้อมูลเรื่องคอนโดนั้นน รู้สึกแปลกใจเป็นอันมากที่คนรอบตัวพากันวางแผนเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว บางคนก็เอาขาข้างหนึ่งไปจุ่มในบ่อหนี้แล้ว บางคนก็โดดเข้าไปอย่างเต็มตัว (แต่ยังไม่มีคนหลุดพ้น...) มิน่าล่ะ ราคาอสังหาริมทรัพย์มันกระโดดกันพรวดๆ ไม่มีหยุด..
พูดถึง "รัง" ในอุดมคติของแต่ละคนก็คงจะต่างกันออกไป ใครอยู่ห้องแถวหรือคอนโดที่อัดทะนานไปด้วยญาติพี่น้องก็อาจจะอยากมีบ้านเดี่ยวหรือทาวน์โฮม ความใฝ่ฝันสูงสุดคือได้เอาเท้าสัมผัสดิน มีพื้นที่สีเขียวๆ ของตัวเอง ไกลไม่เป็นไรขอฉันมีโลกของตัวเองเป็นพอ ในทางกลับกันใครที่อยู่บ้านเดี่ยวสุดขอบกทม.นั่งรถ ต่อเรือ ขึ้นรถเมล์เล็กแล้วยังต้องต่อรถสองแถวก็คงเห็นคอนโดในเมืองเลียบทางรถไฟฟ้าเป็นสวรรค์ เล็กเท่าแมวดิ้นตายพี่ไม่อาทร ขออย่างเดียวให้ได้ตื่นสายไปทำงาน อะไรเทือกๆ นี้
สำหรับจขบ. สิ่งเดียวที่ปรารถนาคือความสันโดษ (แหม่ มันน่าส่งไปอยู่กระท่อมปลายนา) บ้านตูเป็นบ้านแฝดสามหลังซ้อน มีโลเกชั่นอยู่ตรงกลาง ซ้ายคือบ้านลุง ขวาคือบ้านป้า รั้วหาไม่มี ความเป็นส่วนตัวคือยังไงไม่รู้จัก เรียกได้ว่าเป็นสไตล์ไทยแท้สุดๆ
ด้วยเหตุนี้เลยอยากหนีไปอยู่คอนโดคนเดียวเปลี่ยวใจ (ซะบ้าง..) แต่ก็อีกนั่นแหละ บวกกับเงื่อนไขอีกหลายๆ อย่างรวมกัน เช่น ไม่จำเป็นต้องอยู่กลางเมือง (ตูจะเกิดและตายอยู่ริมขอบกรุงเทพนี่แหละ) ขอกว้างๆ หน่อย แคบอึดอัด และขอที่มันปลอดภัยหน่อย ไม่อยากตกเป็นข่าวฆ่ารัดคอหน้าหนึ่งสนพ. บลาบลาบลา~
สุดท้ายก็มาลงเอยที่คอนโดสี่ปีก (ชื่อสมมุติ) ตั้งอยู่แถวๆ ถนนศรีนครา (ชื่อสมมุติ) หน้าคอนโดมีโรงแรมชื่อเดียวกันตั้งบังหน้าอยู่ (ยังสร้างไม่เสร็จ) ห่างไกลแอร์พอร์ตลิงค์ไม่เท่าไหร่ และถ้าแผนแม่บทรถไฟฟ้าเป็นไปตามระยะเวลาเป๊ะๆ อีก 20 ปีจะมีรถไฟฟ้ามาจอดหน้าคอนโดพอดี... (หวังว่ากทม.จะไม่จมทะเลไปก่อน)
...แฮ่ก...แฮ่ก... เขียนไปเขียนมาชักเหนื่อยล่ะ เอาเป็นว่า วิธีเลือกที่อยู่นี่ก็ตัวใครตัวมันนะ วิถีชีวิตคนเราไม่เหมือนกัน การสร้างรังเพื่อสนองนี้ดตัวเองก็แตกต่างกัน เพราะงั้นก่อนที่ใครจะพูดว่า "โหย ราคาขนาดนี้นะ ไปซื้อ XXX โครงการ YYY ดีกว่า" เราขอให้คุณคิดดีๆ ก่อนพูด ถ้าตูอยากกินพิซซ่าตูก็จะซื้อพิซซ่ากิน เพราะการอยากกินพิซซ่าแล้วไปซื้อข้าวมันไก่กินแทน มันทดแทนกันไม่ได้เฟร้ย !
แฮ่ม... (แอบเก็บกดนะเนี่ย) อย่างไรก็ดี คือมาถึงขนาดนี้แล้วอาจจะไม่ต้องพูดแล้วก็ได้อ่ะนะ โตๆ กันแล้วทั้งนั้น เงินก้อนหนึ่งก็ไม่ใช่น้อยๆ จะซื้ออะไรก็หาข้อมูลให้ดีก่อน ลองศึกษาเจ้าของโครงการ (AP, Land and House แสนศิริ etc.) ไว้ให้ดีๆ ว่าทำโครงการมามากน้อยแค่ไหน เจ๊งไปกี่โครงการ ลูกบ้านโวยเท่าไหร่ จัดการการเคลมยังไง ฯลฯ เรื่องพวกนี้ web prakad ช่วยคุณได้ สนใจโครงการไหนก็เข้าไปอ่านได้เน่อ
คราวหน้า (ยังจะเขียนอีกเหรอ...) ว่ากันด้วยเรื่องความสะพรึงในการซื้ออสังหาริมทรัพย์สำหรับผู้ที่ป๊ะกับม๊ะไม่ได้เป็นมหาเศรษฐี, เงินเก็บในธนาคารมีไม่ถึง 6-7 หลัก ที่พึ่งหนึ่งเดียวในการทำความฝันของเราให้เป็นจริงก็คือ...
...การยื่นกู้กับธนาคาร...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
edit @ 9 Sep 2009 15:12:08 by draco
ท่าทางจะทำงานมากเกินไป
