หายหน้าไปนานมาก  ความจริงแล้วไม่ใช่ไม่ว่าง แต่มันมีเรื่องอยากเขียนเยอะมาก  ระหว่างที่นั่งคิดอยู่ว่าจะเขียนเรื่องอะไรก่อนดี  ก็ดันคิดถึงเรื่องใหม่ๆ ที่อยากเขียนได้อีก  และแล้ว เพื่อความยุติธรรม ก็เลยไม่เขียนมันนั่นทั้งหมด สิ้นเรื่อง (ฮ่วย !)

แต่อย่างไรก็ดี  มีเรื่องหนึ่งที่โดดเด่นมาแรงแซงเรื่องอื่นๆ ลิบลิ่ว  จขบ.เล็งเห็นแล้วว่าน่านำมาเขียนบล็อกอย่างยิ่ง  จึงได้หาโอกาสปัดฝุ่นบล็อกมา ณ ที่นี้แล ตุเรง เหร่ง เร้ง~

( ความจริงแล้วน่าจะเอาไปเล่าใน "คนอยากมีบ้าน the series" แต่มันไม่ทันใจ ลัดคิวก่อนเลยละกันวุ้ย )

เอาเป็นว่าหลังจากฝ่าฟันอุปสรรคนานาประการมา  พระเจ้าในคราบของสถาบันเงินกู้ก็ได้เล็งเห็นว่านางสาวพันธ์ซ่าผู้นี้มีเส้นชีวิตยืนยาว ไม่กินเหล้า ไม่เล่นม้า ไม่เล่นหวย แม้จะดวงซวยเป็นพักๆ ก็ยังพอตะเกียกตะกายเอาตัวรอดมาได้อยู่  อย่ากระนั้นเลย  จงทำพันธสัญญา  อนุมัติเงินกู้ระยะเวลาสามสิบปีให้แก่นางเถิด

เมื่อท่านเทพเงินกู้  ( หมายเหตุ : เทพที่จขบ.ทำพันธสัญญาด้วยคือเทพ TMB โดยจ่ายส่วยตามเงื่อนไข Premium Home Loan  ) เอ่ยประกาศิตมาเช่นนี้  เหล่าภูติแคระผู้สร้างปราสาทอันสูงใหญ่  ที่ชนสมัยนี้เรียกว่าคอนโด  จึงได้เร่งรีบนำวัสดุต่างๆ มาประกอบกันจนเนรมิตห้องเหลี่ยมๆ ขนาด 67.9 ตม.ที่ประกอบด้วยสุขภัณฑ์และเครื่องครัวขึ้นได้ในหลายพริบตา ( ประมาณสองเดือนฝ่าๆ... )

ภูติแคระแม้นมีวิชาช่างฝีมือเลิศเลอยิ่งนัก  กลับไม่อาจผ่านพ้นวิชานัยน์ตาเหยี่ยวของมนุษย์ผู้ฝึกปรือ  ด้วยเหตุนี้  แม้ที่พำนักนั้นสร้างเสร็จแล้วกลับต้องแก้ไขอีกหลายครั้ง  จนท่านเทพเงินกู้ ภูติแคระ และมนุษย์ทั้งสามฝ่ายต่างอวนเอียนไปตามๆ กัน

อย่างไรก็ดี เมื่อข้อบกพร่องทั้งหลายหมดสิ้นลง  ...หรืออย่างน้อยก็ชะลอเวลาไปเกิดตอนไปอยู่จริง... มนุษย์ก็ตกลงลงลายมือชื่อรับห้องดังแกรก  รวมทั้งยังต้องควักเงินมัดจำแก่ภูติแคระเป็นเงินหลายสิบเหรียญทอง  จนเกือบจะหน้ามืดเปลี่ยนใจเอาดื้อๆ  

และแล้ว...

วันแห่งชะตากรรมก็มาถึง  วันโอนที่ดินกับภูติแคระ และทำพันธสัญญาเงินกู้กับท่านเทพ !

( จากนี้ไปจะกลับไปเขียนด้วยสำนวนธรรมดาล่ะ ตูทนปั้นมหากาพย์ต่อไปไม่ไหวแหล่ว )

วันนั้น... จขบ.ยังจำมันได้ดีประหนึ่งมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้  ซึ่งก็คงไม่แปลกอะไรเพราะมันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อ 21 ต.ค. สัปดาห์ที่แล้วเองนี่หว่า...

โดยก่อนหน้านั้น ได้มีการนัดหมายกันทั้งสามฝ่าย จากทางธนาคาร (AKA ท่านเทพ) ตัวแทนคอนโด  (AKA ภูติแคระ) และมนุษย์ ( เดี๊ยนเอง ) ว่าเราจะนัดเจอกันที่กรมที่ดิน  นัดธนาคารทำสัญญาเก้าโมง  นัดคอนโดทำเรื่องโอนที่ดินสิบโมงนะจ้ะตะเอง   

ด้วยเหตุนี้  เมื่อถึงเวลา 9.05 นาที จขบ.จึงได้ไปปรากฎกาย ณ กรมที่ดิน เขตบางกะปิ  ในชุดเชิร์ตขาว กางเกงดำ ส้นสูง  เส้นผมสะบัดพลิ้วแลดูโก้เก๋เพราะเพิ่งซ้อนมอไซค์ไม่ใส่หมวกกันน็อคมา  พลางนั่งจิบกาแฟรอเจ้าหน้าที่ด้วยความกระหยิ่มใจ ( อะไรของเมริง )  

จนเวลาผ่านไปประมาณสิบนาที  จึงมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ผู้โทรมาคือฝ่ายธนาคาร เนื้อหาการโทรเป็นราวๆ นี้

ธนาคาร   :    "แยม (นามสมมุติ) มาถึงแล้วค่ะ  คุณจ๊อบอยู่ที่ไหนคะ"

จขบ.     :  "ตรงม้านั่งหน้าประตูค่ะ"

     (เงียบไปหนึ่งอึดใจ)

ธนาคาร  :   "กรมที่ดินไม่มีที่นั่งหน้าประตูนี่คะ  คุณจ๊อบอยู่ไหนเอ่ย"

จขบ.     :  "อยู่กรมที่ดิน เขตบางกะปิค่ะ"

ธนาคาร  :  "ว้ายยยย นัดโอนกรรมสิทธิ์คอนโดสี่ปีก ต้องมาที่เขตประเวศนะคะ"

ตูมมมมมมมมมมมมมม !

จขบ.    : "เอ่อ อ่า เอ่อ ไม่ใช่มั้งคะ คนของสี่ปีกบอกให้มาที่เขตบางกะปินี่คะ"

ธนาคาร  : "ไม่ใช่ค่ะ  สี่ปีกอยู่หมู่บ้านนักกีฬา ต้องมาที่เขตประเวศนะคะ"

ตูมมมมมมมมมมมมมม !  คนคอนโดหลอกกรู ~~~~!

จขบ.ผู้เสียเซลฟ์โดยสิ้นเชิง    :  "อ่า... ทราบแล้วค่ะ... งั้นเดี๋ยวนั่งแท็กซี่ไป รอแป๊บนะคะ"

ว่าแล้ว จขบ.ก็กระโดดจับแท็กซี่ไปกรมที่ดินเขตประเวศน์ พลางสาปแช่งคนคอนโดที่บอกผิด หรือไม่ก็ตัวเองที่จำผิด อย่างใดอย่างหนึ่งไปตลอดทาง

9.45 ถึงกรมที่ดิน เขตประเวศน์ ฝนเริ่มตกพรำ

จขบ.ได้พบเจ้าหน้าที่ธนาคารตามคาดหมาย พร้อมทั้งได้เซ็นต์เอกสารมากกว่าที่เคยเซ็นต์มาในชีวิตทั้งหมดรวมกัน  ได้แก่ สัญญาเงินกู้สามสิบปี  สัญญาจำนอง  สัญญาประกันภัย  เปิดใช้น้ำไฟ เปิดบัญชีธนาคารใหม่ ฯลฯ   ขั้นตอนนี้ไม่ต้องเอาหัวไป แค่เซ็นต์ตามที่เจ้าหน้าที่จิ้มอย่างเดียว ( แต่ต้องอ่านสัญญาไปก่อนหน้านั้นนะ )

หลังจากเซ็นต์เอกสารหมดสิ้น  จนท.ธนาคารผู้ยิ้มแย้มก็อำลาไป พลางฝากเอกสารให้จนท.จำนองซึ่งเป็นเอาท์ซอร์สของธนาคารด้วย ( ตูก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าของแบบนี้เขาเอาท์ซอร์สกันได้ด้วย )

อา... เวลาสิบโมงฝ่าๆ พอดี โทรหาจนท.คอนโดดีกว่า  ว่าแล้ว บทสนทนาของจขบ.และจนท.คอนโดก็ออกมาราวๆ นี้

จขบ.    :  "สวัสดีค่ะ คุณชอ (นามสมมุติ) นะคะ คุณชออยู่ไหนแล้วคะ"

คอนโด  :  "ผมนั่งอยู่ริมประตูครับ คุณจ๊อบอยู่ไหน"

จขบ.    :  "ด้านซ้ายในสุด ใส่เสื้อเชิร์ตขาวค่ะ"

     ( เงียบไปหนึ่งอึดใจ )

คอนโด  :  "ผมมองไม่เห็นเลยครับ..."

    ( จขบ.เริ่มรู้สึกสังหรณ์ประหลาด )

จขบ.    :  "ตอนนี้คุณชออยู่ที่ไหนคะ..."

คอนโด  :  "ผมอยู่กรมที่ดิน เขตบางกะปิครับ"

ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !

จขบ.    : "เอ่อ... พอดีจนท.ธนาคารเค้านัดจ๊อบมาผิดเขตนะคะ เดี๋ยวจะรีบนั่งแท็กซี่กลับไปนะคะ"

พอโผล่ศีรษะพรวดออกไป พบว่าฝนตกห่าใหญ่มาก ย้ำ ห่าใหญ่มาก !  และกรมที่ดินเขตประเวศน์นั้นอยู่ในหมู่บ้าน... ซึ่งเรียกแท็กซี่ยากมาก.... และจขบ.ไม่ได้เอาร่มมา.....

ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !

หลังจาก ฮว้าก !  กันไปหนึ่งรอบ ก็เอาเป็นว่าจขบ.สามารถจับแท็กซี่ได้คันหนึ่ง หลังจากเปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า  ทรุดโทรมประหนึ่งแม่นาคเพิ่งตะกายออกมาจากหม้อ  และสามารถไปถึงสนง.เขตบางกะปิได้โดยสวัสดิภาพ

....แต่วีรเวรยังไม่จบแค่นั้น....

เมื่อจขบ.ไปถึงสนง.เขตที่ดินบางกะปิ  เจ้าหน้าที่คอนโดที่รออยู่แล้วก็จัดการเรื่องให้ได้อย่างดีมาก  (ขอโทษค่ะที่ปล่อยให้รอ T^T) จขบ.ไม่ต้องทำอะไรเลยนอกจากเซ็นต์ตรงที่เขาจิ้ม  หลังจากเซ็นต์เอกสารอะไรต่อมิอะไร ( กรูชักแยกไม่ออกล่ะ ) ไปมากมาย ที่เหลือก็แค่นั่งรออย่างเดียว

จขบ.นั่งรออยู่ที่ม้านั่ง พลางคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในครึ่งเช้าที่ผ่านมา  อา... ช่างเป็นหนึ่งวันที่ยาวนานจังนะ  แต่ช่างเถอะ  อีกไม่นานเราก็จะได้จิบชาอุ่นๆ มองถนนยามฝนพรำ  ได้นอนอืดๆ กลิ้งเกลือกกับถุงบีนส์แบกเหมือนหมีเฝ้าถ้ำแล้ว  อา... ดีจังเลยนะ...

บึ้มมมมมมมมส์ !  ฟุ่บ !

เสียตูมของอะไรบางอย่างฉีกภาพฝันของจขบ.เป็นชิ้นๆ พร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่ดับพรึ่บ  หลังจากเสียงฮือฮาด้วยความตกใจของผู้คนดังอยู่ครู่หนึ่ง  เจ้าหน้าที่ของกรมที่ดินก็ประกาศดังๆ ว่า

"ไฟฟ้าดับเนื่องจากหม้อแปลงระเบิด  ผู้มาติดต่อกรุณารอซักครู่นะคะ"

ฮว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !

 ปล. เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นด้านบนเป็นความจริงร้อยเปอร์เซนต์...

ปล.2  วันที่ 24 ตุลาที่ผ่านมาเป็นวันเกิดของจขบ. ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ทำให้ปีที่ผ่านมาเป็นปีที่ดีๆ สำหรับจขบ.  ปีหน้าก็ขอฝากเนื้อฝากตัวเช่นเดิมนะฮะ ^^/

ปล.3  แต่เรื่องซวยๆ น่ะลดลงมั่งได้มะ...

edit @ 30 Oct 2009 16:44:25 by draco