2010/Jul/26

หายไปนาน หลังจากคราวที่แล้วบอกว่าจะหาเวลามาอัพบล็อกถี่ๆ...

จขบ.กำลังอยู่ในภาวะด๋อย (คุณลวิตร์ TM) อย่างรุนแรง...

คือก็บ่นๆ เรื่องนี้ทาง tweet ไปบ้างแล้ว จริงๆ ก็ไม่อยากพูดซ้ำอีกเพราะฟังดูซ้ำซาก รื้อฟื้นวนไปวนมาเป็นอีบ้าอยู่นั่นแล้ว แต่เห็นควรที่จะต้องบันทึกเอาไว้เป็นประโยคยาวๆ เผื่อจะเข้าใจสาเหตุจริงๆ ที่ตูข้าจ๋อยกร่อยกะมันขนาดนี้

คือปกติจขบ.ก็เป็นมนุษย์ประเภทที่ไม่ถูกกับงานกิจกรรม ไม่ว่าจะเป็นงานกีฬา งานรับน้อง และ...และ..และอื่นๆ (คือไม่ได้เข้าร่วมจนไม่รู้ว่ามันมีอะไรบ้าง)

หนึ่งคือไม่เข้าใจความสนุกสนานอันเกิดจากการเข้าร่วม  คือยังไงดี มันก็มีใช่มั้ยคนที่อินทูกับงานมากๆ
ถึงเวลากรี๊ดก็กรี๊ดสุดเสียง  แข่งก็แข่งอย่างเอาเป็นตาย แพ้ก็ร้องไห้โฮ เวลาซึ้งก็น้ำตาไหล เป็นดราม่าชีวิตวัยรุ่น  แต่จขบ.ไม่เคยรู้สึกมีอารมณ์ร่วมแบบนั้น ถึงนั่งอยู่ในงานก็ยังรู้สึกเหมือนคนวงนอก  สามารถปรบมือและกรี๊ดในจังหวะที่ถูกต้องได้ แต่อย่าได้หวังอะไรมากกว่านั้น  อารมณ์คืออะไรทำไมวะต้องอินกันขนาดนั้น

...หรือว่าตูผิดปกติวะ...

สองคือ ไม่เข้าใจจุดประสงค์และเหตุผล ยังไงล่ะ อย่างงานรับน้องนี่มีจุดประสงค์เพื่อให้รุ่นพี่และรุ่นน้องและรุ่นเดียวกันสนิทสนทและกลมเกลียวกันมากขึ้นใช่ไหม ?  ข้อยก็เข้าร่วม (ตามที่จำเป็น) แต่ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความจำเป็นที่จะต้องไปสนิทสนมและกลมเกลียวกับใครๆ นี่หว่า   ตูจะคบกับคนที่พอใจจะคบหาด้วยเท่านั้น (แน่นอนว่าต้องได้รับความยินยอมจากอีกฝ่ายด้วย) มีอะไรไหม

พูดอย่างนี้อาจมีคนหาว่าหยิ่ง แต่จขบ.ว่าไม่ใช่ (หรือว่าใช่วะ..) ไม่แน่ใจว่ามันต่างกันยังไงเพราะยังคิดไม่ขาด แต่คิดว่าแสตนดาร์ดมันไม่เหมือนกัน หรือจขบ.อาจจะเข้าใจความหมายของคำว่า หยิ่ง ไม่ครอบคลุมพอ ที่คิดว่าไม่ จริงๆ มันอาจจะเป็นประเภทหนึ่งของความหยิ่งก็ได้

ช่างมัน เอาไว้ก่อน เพราะจริงๆ แล้วนี่ไม่ใช่ประเด็น...  

ประเด็นคือ สำหรับจขบ. ไม่ว่าจะเป็นพิธีผูกข้อมือบายศรีหรืออะไรก็ตาม มันผ่านไปอย่างเรียบๆ เฉยๆ ชนิดที่ว่ามานึกดูตอนนี้ก็นึกอะไรไม่ออกนอกจาก The fact that ข้อยเข้าร่วมงานรับน้อง แต่นึกถึงอารมณ์หรือความประทับใจที่ได้จากงานนั้นไม่ยักกะได้แฮะ

ด้วยเหตุนี้ พอมาเรียนป.โทก็เลยปฎิเสธไม่ไปรับน้อง ผ่านไปอีกสองปีก็ยังยืนยันในเจตนารมณ์เดิม คือไม่ไปรับปริญญา ทั้งที่มหาลัยก็อยู่ใกล้บ้านแค่คืบ ถึงขนาดเพื่อนโทรมาถามว่ามีปัญหาอะไรหรือเปล่า

...เปล่านะ ตูแค่ไม่อยากทำเท่านั้น...

ทว่าตอนนี้... มันอยู่ในภาวะที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ....

ที่ญี่ปุ่นจะมีเทศกาล 納涼祭り ซึ่งเป็นเทศกาลของหน้าร้อน ตอนนี้ที่บริษัทก็จัดกิจกรรมให้เด็กใหม่แต่ละแผนกไปจัดงานแสดงบนเวทีประกวดกัน...โดยมีชื่อข้อยเข้าไปด้วย...

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกซ์

เกิดความรู้สึกอยากกรีดร้องขึ้นมาในทันที

คือตูอุตส่าห์ทนผจญเวรผจญกรรมกับการอยู่เป็นกลุ่มๆ นี่มาตั้ง 2 เดือนครึ่งแล้วตอนเทรนเด็กใหม่ (ที่ประกอบด้วยญี่ปุ่นเกือบล้วน 180 คนและมีข้อยเป็นต่างชาติที่เพิ่งหอบกระเป๋าข้ามทะเลมาอีก 1 คน)
แต่อารมณ์ตอนนั้นยังมีเหตุผลมาเป็นเครื่องค้ำจุน โอเค เทรนเป็นกลุ่มเพื่อสนับสนุนการทำงานเป็นทีม ท่องไว้ๆ ทำงานเป็นทีมๆๆๆ  เพื่อหน้าที่การงานจะให้ตูอดและทนยังไงก็ได้ทั้งนั้น

แต่พอมาถึงเรื่องไพรเวท... ตรูไม่ทนแล้วเฟร้ยยยยยยย !

แต่ต้องนับถืออย่างหนึ่งว่าคนญี่ปุ่นขยันและเอาจริง คือการแสดงบนเวทีแค่ 6 นาทีนี่แม่งซ้อมตั้งแต่เลิกงานยันสามทุ่มครึ่ง ตรูกลับถึงบ้านเกือบห้าทุ่มมาเป็นสัปดาห์แล้วนะเฟร้ย ฮือฮือฮือ รู้สึกเหมือนเสียสมดุลในชีวิตอย่างรุนแรง หลับก็หลับไม่สนิท พาลฝันถึงอะไรแปลกๆ ที่ห่างหายไปนาน จำไม่ได้ว่าฝันอะไรไปบ้าง แต่ที่แน่ๆ คือมีซาชิมิค้างคาว คือค้างคาวถูกหั่นเป็นท่อนๆ โผล่มาในฝัน...จำได้ว่ามีเลือดเปื้อนมือด้วย...

...หรือว่าตูเก็บกดวะ...

อย่างไรก็ดี พอบ่นเรื่องนี้ไปทางทวีต ก็ได้รับคำแนะนำและกำลังใจจากสหายมามากมาย ข้อยขอขอบพระคุณทุกคน T-T

หลายๆ คนบอกมาว่าจงทำใจให้เอ็นจอยกับมัน เพราะในเมื่อมีแต่ต้องทำ ก็ควรจะทำอย่างสนุกสนาน ชีวิตจะได้รู้สึกดีขึ้นไม่ต้องระทมขมขื่นอยู่อย่างนี้  

จริงๆ นี่เป็นคำแนะนำที่ดี อย่างที่เขาว่ากันว่าความคิดเปลี่ยน โลกก็เปลี่ยน แต่จขบ.ก็ยังรู้สึกว่า ตราบใดที่ตัวเองยังไม่สามารถทำความเข้าใจได้ว่า ความสนุกอยู่ไหน จุดไหนที่ควรสนุก อะไรคือพอยท์ของมัน ก็คงทำตามคำแนะนำไม่ได้ไปตลอดกาล...

แล้วทำไงล่ะทีนี้..?

คือไม่รู้เหมือนกันว่าถูกหรือผิด  คือมันอาจจะเป็นวิธีที่ออกจะไม่สร้างสรรค์อยู่ซักหน่อย ก็คือยอมรับมันทั้งที่เป็นอย่างนั้นนั่นแหละ โอเค ตูขมขื่น ตูไม่ชอบ ตูไม่อยากทำ แต่ตูก็จะทำ ให้ซ้อมก็จะซ้อม ให้เล่นก็จะเล่น แต่ตูจะจำความรู้สึกนี้ไว้ จำไว้ให้แม่นๆ จะเค้นคอหอยจ้องตามันไม่ให้กระพริบทีเดียวล่ะ

ยังไม่แน่ใจว่าทำแบบนี้ไปแล้วจะได้อะไรขึ้นมา หรือจะเอาไอ้ความรู้สึกนี้ไปใช้ยังไง มันก็คงมีวิธีใช้ที่หลากหลายแหละ จะเก็บเอาไว้ไปปาใส่หน้าคนอื่นเมื่อมีโอกาส หรือใช้เป็นแท่นถีบตัวเองขึ้นไปสูงๆ ชั่วชีวิตนี้จะได้ไม่ต้องพบเจอกับมันอีก  (ไม่มีอะไรรับประกันว่าจะเป็นอย่างนั้น) หรือเอาไปถ่วงน้ำหรือ...หรือ...หรือ...

ตอนนี้ยังคิดไม่ออก เอาไว้บอกกันอีกที...










edit @ 26 Jul 2010 22:06:47 by draco

Comment

Comment:

Tweet


ป่อย ยย โทษทีค่ะ ดันไปกดผิดปุ่ม นึกว่าเอนเทอร์ได้ คือจะบอกว่า ดึกวันเสาร์น่ะ ที่โตเกียวมีงานดอกไม่ไฟเยอะเลย เท่าที่รู้มา 4 ที่แหนะ เหอเหอ ถ้ายังไงป่านจะลองหาข้อมูลดีๆ เอาที่ใกล้ๆ ที่พักพี่จ๊อบละกันนะคะ ว่าแต่พี่จ๊อบมีเบอร์ป่าวคะ หรือจะให้ป่านทิ้งเบอร์ไว้ ป่านใช้ซอฟต์แบงค์นะคะ ถ้าโทรในช่วงเวลากะซอฟต์แบงค์ด้วยกันก็ไม่เสียตังค์ อิอิ เช็คผ่านมือถือแบบนี้ เปิด ems ไม่ได้อะค่ะ คงต้องโพสต์ผ่านเมนท์นี่แหละ ถ้ายังไงไว้คุยกันอีกทีนะคะ (^__^)
#14 by ป่ า น ,, At 2010-08-04 05:29,
ป่านจะกลับถึงหอเช้าวันเสาร์อะค่ะ
#13 by ป่ า น ,, At 2010-08-04 05:24,
กรี๊ดกร๊า ด ด ด ด ดด
คุณจ๊อบ บบ บ บ
เมื่อวานป่านใส่ยูคาตะไปดูดอกไม้ไฟมาแล้วล่ะ!!!
แบบว่า ซื้อเสร็จใส่ไปเลย ฮ่า ๆ ๆ ("^[]^)

ว่าแต่ไม่มีใครชวนไปเที่่ยวจริงเหรอคะ?
ถ้าป่านกลับมาจากเที่ยวคันไซ
แล้วไปเที่ยวกันมั้ยอ่ะ?
จะว่างมั้ยนะ?
ซักประมาณสุดสัปดาห์นี้อ่ะค่ะ..
#12 by ป่ า น ,, At 2010-08-02 09:38,
ไม่ผิดปรกติหรอก.... เพราะผมก็เป็นdouble wink
#11 by Shinji At 2010-07-30 14:35,
ว่าแต่ตอนนี้อยู่แถวไหนเหรอคะ?
ป่านอยู่ ซากามิฮาร่า จังหวัดคานางาว่าน่ะ..

อยากใส่ยูกาตะไปงานดอกไม้ไฟเนอะ
อิ อิ อิ

ญี่ปุ่นร้อนเหนียวๆ เนอะ
ไม่ชอบเลย (T_T)
#10 by ป่ า น ,, At 2010-07-28 00:02,
/me แปะๆ เจ๊ ทนเอาหน่อย มนุษย์ธรรมดาก็งี้แหละ อย่าไปโกรธเคืองเขาเลย
#9 by dai (125.25.103.93) At 2010-07-27 21:19,
ถ้ามันเป็นสิ่งที่ไม่ชอบ ไม่สนุก
ทำยังไงมันก็คงยากที่จะสนุก..

ก็คงต้องยอมรับมันล่ะมั้งคะ
ว่าเรื่องนี้ไม่สนุก ไม่ชอบ แต่ก็ต้องทำ
อีกไม่นานมันก็ผ่านไปค่ะ
ไม่มีเรื่องไม่สนุกเรื่องไหนที่จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตหรอก

เดี๋ยวเรื่องสนุกๆ ก็เข้ามาเองแหละเนอะ
อืม.. (* ̄ー ̄)


ขอให้มันผ่านไปไวๆ ค่ะ
#8 by ป่ า น ,, At 2010-07-27 19:56,
ไม่ต้องมีเหตุผลอะ ของมันไม่ชอบ มันก็คือไม่ชอบ ต่อให้พยายามยังไงก็ไม่รู้สึกชอบขึ้นมาได้หรอก - -"

เฮ่อ.... แต่ถ้าเลี่ยงไม่ได้ก็กัดฟันลุยมันเข้าไป แล้วมันก็จะผ่านไปเอง ^^"

ว่าแต่ มั่วไปว่านู๋เป็นโรคกลัวเวทีขนาดหนัก ถ้าโดนสปอตไลท์ส่องจะเป็นลมชักแหง็กๆ แบบนี้จะรอดรึเปล่า? :D

ทางนี้สมัยเป็นเด็กใหม่ ก็เคยโดนให้ไปแสดงกิจกรรมเวทีตอนปีใหม่เหมือนกัน ด้วยความที่เกลียดอะไรแบบนี้มากๆ ก็เลยดื้อบอกว่า "ไม่เอาค่ะ" พอโดนกดดันมากๆ ก็ดื้อแพ่งไม่ไปซ้อมซะงั้น เป็นที่ฮือฮากันมากว่าอีนี่มันด้านจริงๆ เพราะใครๆ เขาก็ยอมกันดีๆ ทั้งนั้น

หลังจากนั้นก็โดดมาทุกปี จนความเป็นเด็กใหม่ค่อยๆ จางหายไป... ฮะๆ จนป่านนี้เขายังซุบซิบกันอยู่เลยว่าอีนี่ไม่เคยแสดงซักครั้ง (ไม่สน ฮาฮา)

แต่ของดราโกะท่าทางจะเลี่ยงยากมากอะ...
#7 by Choco At 2010-07-27 18:11,
ไม่อินเหมือนกัน แต่ก็เนียนไปกับเขาได้ (ไม่ถึงขนาดร้องห่มร้องไห้) แต่พอจบก็จบกัน ต่างคนต่างไป เราเป็นคนนอกกลุ่มตลอด

ท่องไว้ๆๆๆ มันเป็นหน้าที่ๆๆๆๆ
#6 by gsawa At 2010-07-27 17:40,
โอ่ว... ซวยจัง...

โบว์เป็นประเภทที่มักจะจริงจังกับอะไรประเภทนี้ค่ะ กร๊ากกกก (แต่ไม่ค่อยอินแบบร้องไห้หรืออะไรหเมือนกัน ออกแนวทำเต็มที่ ในหัวจะมีแต่เรื่องนี้ทุกวันๆ งึมๆ)

ได้แต่เอาใจช่วยค่ะ T^T เป็นความทรงจำหน้าร้อน ขอให้ผ่านไปเร็วๆนะคะ >_<
#5 by Hayashi Kisara At 2010-07-27 02:23,
คิดให้สนุก เด๋วก็สนุกเอง
ไปคิดว่าไม่สนุก มันก็ไม่สนุกวันยังค่ำ
ส่วนเหตุผลนะหรอ เอาเป็นว่า เป็นการวิจัยสังคมเป็นไง ว่าแต่ละคนเวลานอกวง นอกงานจริงๆ แล้วมีพฤติกรรมแบบไหน
ถ้าพูดแบบนี้ แต่ละคนจะให้คำตอบแบบไหน ถ้าทำตัวด้วยแบบนี้เค้าจะปฏิบัติคืนเราอย่างไร
ในเมื่ออยู่นอกห้องทำงานแล้วนี่นา ลองใช้โอกาสนี้ ศึกษาผู้ร่วมงานคนอื่นๆ หรือกลั่นแกล้งผู้ร่วมงานที่เกลียดขี้หน้าไปเลยก็ยังได้
ฮุๆ ฮะฮ่าๆๆๆ question
#4 by Ellebazi At 2010-07-27 01:18,
จริงๆผมว่าความสนุกไม่มีเหตุผลนะเออ แบบว่าต้องมาคอยดูว่าจุดไหนสนุก มันก็ไม่น่าจะสนุก
เอาจริงๆ ผมว่าเจ๊อาจจะเคร่งเครียดจากการทำงาน พอเปลี่ยนสภาวะ
มาเป็นการซ้อมการแสดง ต่อหน้าคนที่ยังไม่รู้จักมักจี่ดีเลยต่อต้านมั้ง ?

(เพราะแด๊นซ์ๆในหมู่เพื่อนเจ๊ก็ไม่มีอาการขัดขืนแต่ประการใดquestion)
เคยไปร่วมเล่นเกมกับเด็กนานาชาติเหมือนกัน..
มันเล่นอะไรก็ไม่รู้ไม่เข้าใจ มันขำตรงที่ไม่น่าจะขำ
ตรงที่เรากะให้มันขำมันก็ไม่ขำ เลยไม่ค่อยอยากเข้าร่วม(แต่ก็ต้องทำ)
แต่ตอนนั้นผ่านไปด้วยความรู้สึกที่ว่า ทำไปตามมันแหละ อย่าไปคิดอะไีร ทำหัวโล่ง
ไม่งั้นก็จะเก็บมาเครียดเปล่าๆ พอทำหัวโล่งๆเข้าไว้ก็เข้าใจได้ว่ามันขำอะไร และทำอะไรมันถึงจะขำ
แต่ก็แค่เข้าใจ(เราขำตามมันไม่ได้)ก็พอเอาตัวรอดไปได้แบบไม่เครียดมากนัก sad smile
#3 by cg At 2010-07-26 22:22,
รับรู้ถึงความไม่ชอบ.. ในระดับที่ส่งผลต่อสขภาพจิตเจ๊อย่างหนัก.. นะไม่รู้จะแนะนำเจ๊ยังไงนอกจากอยากให้ทำใจ และเป็นกำลังใจให้ค่ะ เจ๊สู้ๆๆนะคะ คิดซะว่า แล้วมันก็จะผ่านไป..
/me {{{{{{{{{{{{{เจ๊}}}}}}}}}}}}}}
#2 by หนูซอร์ (125.24.225.32) At 2010-07-26 22:19,
หรือใช้เป็นแท่นถีบตัวเองขึ้นไปสูงๆ ชั่วชีวิตนี้จะได้ไม่ต้องพบเจอกับมันอีก
+1

ShoutMix chat widget