2012/Mar/20

 (ไม่รู้จะมีคนหลงเข้ามาอ่านป่าว ไม่ได้อัพเสียนาน แต่อยากจะบอกว่าตอนนี้ข้อยย้ายไปอัพอะไรๆ ส่วนมากที่ FB นะเคอะ ท่านใดอยากแวะเข้ามาคุยกันก็เสิร์ชหาชื่อ Punsaa Lam Add friend เข้ามาได้เน้อ บอกกันนิดนึงว่ามาจากแถวนี้ แหะๆ )
------------------------------
ไหนๆ ก็ไหนๆ...

เมื่อองค์เอดะจิม่ามาเข้าฝัน ฉันจึงถือว่านี่คือสารจากสวรรค์บอกให้เจ้าจงเล่าเรื่องของโรงเรียนลูกผู้ชายเถิด

ความจริงแล้ว พวกเขาถือเป็นเหล่าบุรุษที่มีความเกี่ยวพันกับชีวิตของฉันอย่างลึกซึ้ง... *เหม่อมองไปไกลๆ*

สมัยเด็ก เด็กหญิงพันธ์ซ่าเป็นเด็กที่ไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ (ดูจากวีรกรรมที่ผ่านมาก็คงพอเดาได้) เธอสอบตกการสอบเข้าป.1 อดเป็นนักเรียนของโรงเรียนสาธิตฯ ชีวิตจึงต้องระเห็จไปไกลอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคือกระเด็นไปไกลถึงโรงเรียนพญาไท ทั้งที่บ้านอยู่แค่บางกะปิ ด้วยเหตุว่าโรงเรียนนั้นใกล้ที่ทำงานของบิดา

และด้วยเหตุที่ว่าบิดาเป็นมนุษย์บ้างานประเภทชอบไปเปิดปิดออฟฟิสแข่งกับ ภารโรง เด็กหญิงพันธ์ซ่าจึงถูกหอบหิ้วขึ้นรถตั้งตะตีห้าค่อน นั่งอมข้าวไปในรถแล้วไปนั่งหลับที่โรงเรียนต่อตอนหกโมงฝ่าๆ กว่าพ่อจะมารับก็เย็นย่ำค่ำมืด เรียกได้ว่าเป็นเด็กเมืองกรุงสมบูรณ์แบบ

อย่างไรก็ดี จุดเปลี่ยนก็มาเยือนชีวิตอันเหมือนนกน้อยในกรงทอง (?) เช่นนั้น...

ด้วยการที่การ์ตูนเรื่อง "โรงเรียนลูกผู้ชาย" เข้ามาฉายทางช่อง 9 ทุกวันอังคาร เวลาหกโมงเย็น !

สำหรับบุคคลที่อยู่ในวัย 2 ปลายๆ หรือ 3 ต้นๆ คงไม่มีใครไม่รู้จักการ์ตูนเรื่อง "โรงเรียนลูกผู้ชาย" หรือ "ขุนพลประจัญบาน" ซึ่งเป็นการ์ตูนที่ตีพิมพ์ลงในนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ชื่อดังในสมัยนั้น อย่าง The Talent ของมิตรไมตรี หรือ The Zero ของ VBK (สำหรับผู้ที่นึกภาพไม่ออกกรุณานึกภาพ Boom และ C-Kids ฉบับไร้ลิขสิทธิ์)

เนื้อหาไม่มีอะไรซับซ้อน เป็นเรื่องของเหล่าลูกผู้ชายอกสามศอกที่เดินหน้าต่อสู้กับศัตรูไปเรื่อยๆ สู้เสร็จศัตรูก็จะเข้ามาเป็นพวกเพิ่มแบบมัลติพลายประหนึ่งการแบ่งตัวของอมี บา (4 -> 8 -> 16...) โดยมีผอ.ยอดมนุษย์เอดะจิมะ เฮฮาจิเป็นแกนนำ

...เด็กหญิงพันธ์ซ่าอยากดูเรื่องนี้มาก...

หากแต่ปัญหามีอยู่ว่าบิดามารับช้าบ้างเร็วบ้าง บางวันก็ทันดู บางวันก็ไม่ทันเลย สร้างความปริวิตกให้เด็กหญิงตัวน้อยๆ เป็นอันมาก โดยเฉพาะในสัปดาห์ที่ตัวละครโปรดจะมีบท ( ณ เวลานั้นคือคุณประธาน ซึรุกิ โมโมทาโร่ รสนิยมของอิชั้นไม่ได้วิปริตผิดเพี้ยนไปตั้งแต่สมัยเด็ก )

ในวันนั้นก็เช่นกัน เธอรอคอยบิดาด้วยจิตใจที่กระสับกระส่ายมาตั้งแต่เย็น จนใกล้ห้าโมง เด็กหญิงป.5 ที่ยืนเกาะรั้วโรงเรียนมองรถเมล์อยู่ก็ตัดสินใจขาด

'ไม่รอล่ะโว้ย'

ว่าแล้วเธอก็ฉวยกระเป๋า วิ่งต๊อกๆ กระโดดขึ้นรถเมล์สาย 92 มุ่งหน้ากลับบ้านไปฉับพลัน โดยไม่ผ่านการปรึกษาหารือกับใครทั้งสิ้น (เพื่อนน้อยแต่เด็ก) ทั้งที่เด็กหญิงไม่เคยกลับบ้านด้วยตัวเองมาก่อนเลย...

แต่เธอก็ทำได้ ด้วยจิตวิญญาณแห่งโรงเรียนลูกผู้ชาย !

ผลที่ได้คือพ่อมารับแล้ววิ่งพล่านทั่วโรงเรียนเพราะหาลูกไม่เจอ สุดท้ายจึงได้แต่ซื้อพวงมาลัยไปบนบานกับศาลพระภูมิที่โรงเรียน ขอให้ลูกปลอดภัย ในขณะที่อีเด็กเปรตดังกล่าวไปสำราญบานใจอยู่หน้าทีวีแล้ว ชะเอิงเอย...

หากแต่เมื่อบิดากลับถึงบ้านแล้วรู้ว่าลูกสาวถึงขั้นเผ่นกลับมาจากโรงเรียน โดยไม่บอกใครเพราะอยากดูการ์ตูน จึงได้ออกประกาศิตอย่างเหี้ยมโหด

"งั้นต่อไปกลับบ้านเองก็แล้วกัน"

วันเวลาแห่งความเป็นลูกคุณหนูนั่งรถเก๋งจึงได้ปิดฉากลงแต่เพียงเท่านี้ เริ่มเข้าสู่ตำนานบทใหม่แห่งการต่อสู้บนรถเมล์สาย 92 อันเป็นรถสายในตำนานที่วิ่งผ่านโรงเรียนเจ๋งๆ ในสมัยนั้น อาทิเช่น

สันติราฎร์ --> อำนวยศิลป์ --> เซนต์จอห์น --> ช่างอุตฯ

วันดีคืนดีก็จะมีขวดหรือหินลอยขึ้นมา เป็นรถเมลที่มีไว้เพื่อฝึกฝนการเอาตัวรอดอย่างแท้จริง !

ไว้จะเล่าต่อในโอกาสหน้าเมื่อองค์เอดะจิม่ามาเข้าฝันใหม่

Comment

Comment:

Tweet


หลงเข้ามาเจอค่ะ sad smile ชอบเรื่องนี้มากค่ะ โรงเรียนลูกผู้ชาย อ่านจบไปหลายรอบ แต่วัยยังไม่ถึงขึ้นเลข 2 นะคะ 555
#4 by Beny At 2013-07-12 03:21,
I think this post is really something useful and informative.
#3 by AIHL (103.7.57.18|175.110.69.161) At 2013-01-16 19:55,
I think this post is really
something useful and informative. I would like to have some more information
about it. <a href="http://www.accidentinjuryhelplines.co.uk/">AIHL</a>
#2 by AIHL (103.7.57.18|175.110.69.161) At 2013-01-16 19:49,
ไหงมันกลายเป็นตัวหนาหมดหว่า... - -"
#1 by draco At 2012-03-20 23:34,

ShoutMix chat widget